Η Κόκκινη Όλγα

Νοσταλγική διάθεση έπεσε σήμερα στη Συντακτική Επιτροπή του sparila, βλέποντας να ξεπερνάμε τις 10.000 επισκέψεις. «Πάει ένας χρόνος τώρα και άντε να μας διαβάζουν πέντε νοματαίοι και να καταλαβαίνουνε τι λέμε» ήταν η σκέψη όλων, όμως κανείς δεν την είπε. Άλλωστε, υπάρχει και η γοητεία του μάταιου. Για να μην πούμε και το άλλο, σχετικά με την αφοσίωση των κομμουνιστών στο σκοπό τους ανεξαρτήτως συνθηκών. Όπως για παράδειγμα τα μέλη του κόμματος στο Άουσβιτς, που πλήρωναν κανονικά τη συνδρομή τους σε τσιγάρα, κι ας ήταν τραγικά δυσεύρετα σ’ ένα στρατόπεδο θανάτου.

Αυτές οι διαδρομές του νου, μας πήγαν στα περασμένα και σε μια παλιά πλέον μορφή του εξωκοινοβουλίου: Στην Κόκκινη Όλγα, τη θρυλική συνδικαλίστρια στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, μια πληθωρική και αινιγματική προσωπικότητα. Είχε ιδιαίτερη αγάπη για τον Στάλιν, ενώ στις χειρόγραφες αφισέτες που κολλούσε για να καταγγείλει την Πανσπουδαστική, δεν παρέλειπε ποτέ να βάζει σε εισαγωγικά το Κ της ΚΝΕ. Είχε παράλληλα μεγάλη καρδιά, πάντα προσέφερε μαρκαδόρους και ταινίες σε όσους της ζητούσαν, ενώ έκανε τα «στραβά μάτια» αν καμιά φορά έκλεβες εφημερίδες και περιοδικά απ’ το τραπεζάκι της. Όμως κανείς δεν γλίτωνε απ’ τα φραστικά πυρά της, πραγματικό καλάσνικοφ. Συνήθιζε να ξεχωρίζει τους «εχθρούς από τους φίλους του λαού». Και αν μεν ήσουν στους φίλους, η κατσάδα ήταν σφοδρή, όμως καλοπροαίρετη. Αν ήσουν στους εχθρούς…

Ήταν κοντά Χριστούγεννα όταν η Χριστιανική Φοιτητική Δράση (ΧΦΔ) τοποθέτησε στο φουαγιέ της σχολής ένα τραπεζάκι όπου μοίραζε κάτι φυλλάδια κι από ένα ελεεινό ηχοσύστημα έπαιζε σε κασέτα χριστιανικούς ύμνους, α λα παπαροκάδες και πιο γλυκανάλατους. Η Κόκκινη Όλγα δεν άφησε το γάντι κάτω. Έστησε την επομένη τραπεζάκι ακριβώς απέναντι και σε μεγαλύτερη ένταση έβαλε αντάρτικα. Χαμός! Καμία πλευρά δεν έκανε πίσω και ο ηχητικός εμφύλιος έληξε μετά τις γιορτές. 

Σε μια άσχετη φάση, η διάσπαση της παραπάνω χριστιανικής ομάδας, η Χριστιανική Φοιτητική Κίνηση Αγάπης (ΧΦΚΑ) πέρασε απ’ τη σχολή για να κολλήσει αφίσες σχετικά με μια εκδήλωσή της. Για κακή του τύχη, ο αφισοκολλητής διάλεξε ένα μέρος στην τζαμαρία όπου υπήρχε αφίσα της Κόκκινης Όλγας. Χαμός και πάλι! Οι φωνές της Όλγας φτάσανε στο δίπλα κτίριο. Ο κακομοίρης ο χριστιανός ήταν και βορειοηπειρώτης, φαινόταν απ’ την κατατομή του προσώπου, το ομολόγησε κιόλας μέσα στη σύγχυση που βρισκόταν, δεχόμενος την ορμή της Ολγάρας, που μόνο με το μογγολικό ιππικό μπορούσε τότε να παρομοιαστεί. Με το που πιάνει η Όλγα από πού κατάγεται ο τύπος, ουρλιάζει: «Είσαι ουτσεκάς! Ουτσεκάααας! Τσιράκι των Αμερικάνων! Ουστ σκύλε». 

Πέρασαν τα χρόνια, η Όλγα κόντευε στο πτυχίο, όμως σαν να εξαφανίστηκε από τα τεκταινόμενα. «Πού είναι ρε παιδιά η Ολγάρα;», σιωπή από τους συντρόφους της, πρόσωπα κατεβασμένα όταν ρωτούσες. «Αντιδραστικοποιήθηκε» είπε ένας. Τελικά, η Κόκκινη Όλγα διαγράφτηκε.  

Το σύντομο καλοκαίρι της εξουσίας

«Έβρεχε ψήφους, αλλά εμείς κρατούσαμε ομπρέλα», ακούγεται συχνά από μέλη και οπαδούς εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων την επομένη των εκλογών. Κι όμως, το διαζύγιο του εξωκοινοβουλίου με την εξουσία είναι σχετικά πρόσφατο και όπως υποστηρίζουν αρκετοί, προσωρινό.

30 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το καλοκαίρι που το ΚΚΕ (μ-λ) πήρε και διαχειρίστηκε την Εξουσία, όχι βέβαια σε κεντρικό επίπεδο: Στη Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του 1978, μετά τους καταστροφικούς σεισμούς, οι περισσότεροι κάτοικοι κατέλυσαν σε πρόχειρους καταυλισμούς με αντίσκηνα. Τέτοιοι καταυλισμοί στήθηκαν όπου υπήρχαν δημόσιοι ανοιχτοί χώροι, πάρκα κ.λπ. Η οργάνωση των καταυλισμών για να ικανοποιηθούν οι αυξημένες τρέχουσες ανάγκες των σεισμοπλήκτων ανατέθηκε σε αυτοσχέδιες (αυτοοργανωμένες θα έλεγαν σήμερα μερικοί) επιτροπές. Κανείς βέβαια δεν ψήφισε ποτέ, οπότε αντικειμενικό προβάδισμα είχαν όσες συλλογικότητες υπήρχαν ήδη και διέθεταν οργανωτική πείρα και έτοιμο «μηχανισμό», με λίγα λόγια, όλες οι κομματικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων και των φλογερών εξωκοινοβουλευτικών. 

Για εντελώς ανεξιχνίαστους ιστορικά λόγους, στον καταυλισμό της Αριστοτέλους, στην πλατεία Δικαστηρίων, η επιτροπή καταυλισμού ελεγχόταν από το κραταιό τότε ΚΚΕ (μ-λ). Στη δικαιοδοσία της επιτροπής περιλαμβάνονταν πρακτικά καθήκοντα, όπως το μοίρασμα μπαταριών και τροφής, αλλά και η συλλογική ψυχαγωγία, όπως η διοργάνωση συναυλιών. Μάλιστα, επιφανή μ-λ στελέχη (τότε) όπως η Αφροδίτη Μάνου και ο Θάνος Μικρούτσικος, τραγούδησαν για τον κόκκινο καταυλισμό της Αριστοτέλους. Λέγεται ότι ήταν αρκετοί οι σεισμόπληκτοι που με βαριά καρδιά άφησαν τις σκηνές και την κοινοβιακή ζωή για να επιστρέψουν στην ομαλότητα της αστικής τους ζωής...

Πηγές που θέλησαν να κρατήσουν την ανωνυμία τους, ανέφεραν με πικρία στους συντάκτες του sparila το ματαιωθέν σχέδιο έκδοσης ειδικού λευκώματος για τον Μ-Λ καταυλισμό με αφορμή τη στρογγυλή επέτειο. Όπως είναι γνωστό, το ΚΚΕ (μ-λ) ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1976 από στελέχη της ΟΜΛΕ. Το 1982 όμως διαλύθηκε και έκτοτε δύο ομάδες ερίζουν για την ιστορική παρακαταθήκη του κόμματος: Το σημερινό ΚΚΕ (μ-λ) και η ΚΟΕ (τότε Α/συνέχεια, που ιδρύθηκε το 1984). Σύμφωνα με τις ανώνυμες μαρτυρίες, διημείφθησαν σκληροί τηλεφωνικοί διάλογοι μεταξύ πρώην συντρόφων για την τύχη των φωτογραφιών της εποχής, ενώ αγεφύρωτη έμεινε η διάσταση απόψεων σχετικά με το ποιος θα αναλάμβανε το φιλόδοξο εκδοτικό εγχείρημα, οι εκδόσεις Προλεταριακή Σημαία ή το Θεμέλιο. 

Νοηματική για ανάρχες

Μια αξιοθαύμαστη διαφωτιστική προσπάθεια που δυστυχώς δεν βρήκε συνέχεια, ξεθάβει ο sparilas απ’ το πλούσιο αρχείο του. Αντιεξουσιαστικά μαθήματα νοηματικής γλώσσας παραδίδονταν μέχρι το 2004 στη Θεσσαλονίκη, στη διαβόητη κατάληψη της Μαύρης Γάτας. Τι σημαίνει αντιεξουσιαστικά; Παραγκωνισμένες από το κυρίαρχο συντηρητικό ρεύμα έννοιες όπως για παράδειγμα «αναρχία» (βλέπε αφισέτα) περιλαμβάνονταν στο αντιεξουσιαστικό αναλυτικό πρόγραμμα, ενώ παράλληλα εξοβελίζονταν άλλες που προέρχονταν από τον κόσμο των αφεντικών. 

Το πρόγραμμα σπουδών περιλάμβανε 6 ώρες διδασκαλίας εβδομαδιαίως. Οι κανονισμοί λειτουργίας εντός κατάληψης στέγης επέβαλλαν το κάπνισμα και την πόση μπίρας κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Ειδικές σημειώσεις εκδόθηκαν για την αποστήθιση των αποβλητέων κατά την κυρίαρχη αντίληψη εννοιών όπως: Μεταφορντισμός, αποδόμηση, Λακάν, μπούλος, μπάφος, αυτοδιαχειριζόμενο στέκι, λευτεριά στον, αντισυστημικός-ή-ό, ΕΟ 17Ν, Νετσάγιεφ, Μπάντερ-Μάινχοφ, μπουκάλια, μπάτσοι, ντου, φαντασιακή θέσμιση, απαλλοτρίωση κ.ά. Μετά βδελυγμίας απορρίφθηκαν από το πρόγραμμα σπουδών οι έννοιες: Αριστερά, Κουμουνδούρου, ΚΚΕ, εξωκοινοβουλευτικός-ή-ό, γκόμενα, α γαμήσου, κράτος, ελλ- και τα παράγωγα και άλλα πολλά.

Το πρόγραμμα σπουδών υποσχόταν άμεση και άμισθη επαγγελματική αποκατάσταση σε όλες ανεξαιρέτως τις συνελεύσεις αναρχικών ομάδων και των φραξιών τους (συνολικά άνω των 74.678 κατ’ έτος, σε όλη την ελληνική επικράτεια με συντηρητικούς υπολογισμούς) μαζί με πενταετή εγγύηση κινητοποίησης για λευτεριά, σε περίπτωση αιχμαλωσίας από τις κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους.

Λευτεριά στους ποντικούς!

Μια αξιοθαύμαστη και αξιομίμητη πράξη αντίστασης εκτυλίχθηκε πριν λίγους μήνες στη Θεσσαλονίκη, από τους ριζοσπάστες ένοπλους ακτιβιστές του Μετώπου για την Απελευθέρωση των Πειραματόζωων (ΜΑΠ). Αφού εισέβαλλαν διακριτικά στο κτίριο της Σχολής Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ, κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμα συνθήκες, απελευθέρωσαν 250 λευκά ποντίκια (περίπου) από τα εργαστήρια του τμήματος Βιολογίας, όπου ζούσαν για ερευνητικούς σκοπούς. Σαν σωστοί επαναστάτες, ανέλαβαν αμέσως την ευθύνη της ενέργειας με προκήρυξη, η οποία ευθύς μόλις αναρτήθηκε στο indymedia (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=862357) ξεπέρασε σε αναγνωσιμότητα και σχόλια ακόμα και το κείμενο αποχώρησης των 7 από το ΝΑΡ.

Το θέμα πήρε διαστάσεις στον τοπικό Τύπο ύστερα από τη συγκλονιστική γραπτή έκκληση φοιτητή Βιολογίας του ΑΠΘ στην εφημερίδα Σπορ του Βορρά, στην οποία ζητούσε από τους άγνωστους διαρρήκτες κάποια από τα ποντίκια πίσω, αφού ήταν απαραίτητα για την ολοκλήρωση της διπλωματικής του εργασίας. «Γνωρίζω τις ευθύνες μου απέναντι στην ανθρωπότητα, σαν επιστήμονας και σαν νέος αυτής της χώρας», έγραφε όλο συγκίνηση ο φοιτητής. Επικίνδυνη πολιτικά τροπή πήρε το ζήτημα ύστερα από την παρέμβαση του πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Ντάνιελ Σπέκχαρτ. Ο αμερικανός διπλωμάτης φέρεται να δήλωσε σε κοσμικό πάρτι ότι παρακολουθεί με ανησυχία τις εξελίξεις γύρω από τις παραφυάδες της τρομοκρατίας στην Ελλάδα, που ακολουθώντας τα διεθνή τρεντς, υιοθετούν ανορθόδοξες μεθόδους δράσης, και σύμφωνα με συνομιλητές του, ζήτησε συλλήψεις. Αποστάσεις πάντως κράτησε ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος ερωτηθείς για το περιεχόμενο των δηλώσεων του αμερικανού πρέσβη και για το συμβάν, συνέστησε απλά στους περιοίκους να χρησιμοποιήσουν Ρακουμίν της Μπάγιερ, για καλό και για κακό.

Αποκλειστικές, αλλά ακόμα αδιασταύρωτες, πληροφορίες του sparila αναφέρουν ότι τα ποντίκια, όλα καλά στην υγεία τους, διαμένουν προσωρινά σε κρυφό καταφύγιο στα περίχωρα της πόλης, ενώ φροντίζονται με έξοδα και εθελοντική εργασία γνωστής για τις κατάμαυρες αφίσες της συλλογικότητας. Οι ίδιες πηγές μας πληροφόρησαν ότι μετά τα εγκαίνια της ΔΕΘ θα διοργανωθεί και πάρτι για την οικονομική στήριξη της ποντικο-φάρμας, με παραπλανητικό όμως για ευνόητους λόγους τίτλο, π.χ. «γλέντι για τα 10 χρόνια του Συλλόγου Αδιορίστων». Αλληλέγγυοι-ες κυκλοφόρησαν επίσης και αυτοκολλητάκι στα καρτοτηλέφωνα της πόλης, στο οποίο ξεχωρίζει η φράση «είμαστε όλοι ποντικοί».